Neden Böyle Oldum Ben?

, 16 Kasım Cuma 8 Yorum

Bilemiyorum, bazı zamanlar kafamda kötü şeyleri düşündükçe hep daha kötülerini düşünesim geliyor. İçim kararıyor, buna sebep olan şeyide biliyorum : Çalışmadan girdiğim sınavların bana verdiği üzüntü, keder, kendimi başarısız görmenin verdiği mutsuzluk. Belki hepsi gelip geçici, ancak kendimi ailesine ihanet eden bir hain gibi hissediyorum. Feci moralim bozuluyor, yapacağım işide yapmıyorum çözeceğim soruyuda çözmüyorum! Kısacası moralman çöküyorum. Bilemiyorum, neden böyle oluyor?

Twitter

Bu yazı 16 Kasım 2007, 21:22 tarihinde Benim Dünyam kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.

“Neden Böyle Oldum Ben?” için 8 Yorum

  1. Sinan Ata  @ 16 Kasım 2007, 21:27

    olur böyle. okulun mu var derdin var. inan ki okul cidden yük bile değil aslında. bitince anlarsın :)

  2. grkn  @ 16 Kasım 2007, 21:28

    Yük hoca ya vallahi bak bana hiç koymuyor 30k kod yazmak, bissürü bug fixlemek bi süre sonra yoruluyorsun tabi ama canın sıkılmıyor. Bana fenalık geliyor.

  3. Mustafa ŞAPÇILI  @ 16 Kasım 2007, 23:37

    Yaşadığın anın kıymetini bil Gürkan. Bu yaşadığın zamanın keyfi başka. Yavaş yavaş piyasaya giriyorsun, programlar yazıyorsun. İyi insanlar tanıdın bu zamana kadar ( Sinan mesela ;) ) ama gün gelecek kötüleri de çıkacak. Geçim sıkıntısı çekerken 300K kodunun parasını alamayacaksın belki. Benim başıma gelmedi ama çekenleri görmedim değil. Yaşadığın zamanın kıymetini bil, şükret… Ve tabi önceliklerini iyi ayarla ;)

  4. grkn  @ 17 Kasım 2007, 00:08

    @Mustafa ŞAPÇILI : Öneriler için teşekkürler ebi (:

  5. h-yaman  @ 17 Kasım 2007, 10:00

    Olm okulun tadını çıkar. Sonra ah ulen die yakınır durursun :D

  6. e-vren :)  @ 17 Kasım 2007, 18:36

    Üzerinden 1 gün geçmiş gerçi… neler hissettiğini gayet iyi anlayabiliyorum. Sınavlara “zorunluluk”tan dolayı çalışası gelmez bir öğrencinin. Hiç gözünün görmediği şeylerle meşgul olmak, sınav zamanların da pek de cazip gelir insana. Sınav çıkışı “ah be, o konunun çıkacağını biliyordum aslında. ne vardı oturup yarım saat baksam” deriz. Aileyi düşünüyor insan en çok bu zamanlarda. Hayat benim hayatım safsatalarının tek çürütücüsü bu duygu değil mi zaten. Tel başına yaşamıyoruz. Başarısızlığımız yüzündne üzülecek insanlardan dolayı daha mutsuz oluyoruz. Umarım iyi olmuşsundur. iyi çalışmalar…

  7. Ömer Özlü  @ 19 Kasım 2007, 16:39

    Herhalde bu hissiyatı benden iyi kimse bilemez… Bazen benim de böyle düşündüğüm oldu, ama şöyle bir şey var: bir insan eğer okuyorsa, okuduğu okul ne olursa olsun tepesinde demokles’in kılıcı gibi durur. özgür fikirli, yaratıcı biriysen ki gördüğüm kadarıyla öylesin, bu baskıyı daha da çok hissedersin, sorunun bence ailenle hiç alakası yok: sorun senin okul sebebiyle kendini özgür hissedememenden ve sevdiğin şeyi de yapamayıp iki arada bir derede kalmandan ibaret. şöyle düşün: okul, askerlik vs. bir gün mutlaka biter ve bittiği anda sen eğer neyle meşgulsen onunla baş başa kalırsın. o yüzden şimdi ne kadar çalışırsan kardır… kafanı yorma…

  8. Mehmet  @ 30 Kasım 2007, 04:09

    bu benimde sürekli yaşadığım bir sorundu, teşekkürler…

Yorum Yapın