Bugün günüm kötü başladı hemde çok. RSS okuyucuma ilk sıradan düşen haberde ısparta dolaylarında düşen uçakta ölen 56 insandan bahsediyordu bu canımı sıktı feci şekilde her ne kadar ölen insanlarla bir bağım olmasada sabah sabah böyle bir haber almak beni mutsuz etti. Daha sonrasında bir süredir devam eden grip olayım için sağlık ocağına gidip ilaç yazdırdım falan neyse eve geldiğimde okulda bulunan arkadaşlarımdan yukarıdakinden daha can sıkıcı ve insanı düşündürücü bir haber aldım. Okulumuz Bursa Erkek Lisesi rehberlik öğretmeni Musa CENGİZ kalp krizi geçirmiş ve vefat etmişti. 1 gün önce bahçede görüp selam verip-aldığın insanı ertesi gün okulun koridorlarında göremiyor olmak, onla konuşamamak beni biraz derin düşüncelere itti. Yaptığım işleri, dertlendiğim konuları falan düşündüm aslında hepsi kafama taktığımdan çok daha değersizdi şu 3 günlük dünyada.. Hatta bu şekilde sadece ben düşünmemişim aldığım duyumlara göre yaklaşık 1.5 yıldır küs olduğum bir insanda böyle düşünmüş sonuçları pazartesi günü göreceğiz..

Neyse daha fazla yazıpta takipçilerimin içini karartmak, enerjilerini azaltmak istemiyorum. Biliyorum son dönemde blogumda genelde bu şekilde karamsar yazılar var ancak ne biliyim içimden geliyor. Bir dahaki görüşmemize kadar kendinize ve sevdiklerinize iyi bakın.
Son olarak söylemek istediğim : “Mekanın Cennet Olsun Hocam!”..

Bugün Atamın sonsuz hayatına başlangıcının 69. yıl dönümü, birazdan törene gideceğim. Saat 9:05′te o silenin çaldığı dakikalar boyunca en içten, en derinden düşüneceğim Atamı. Gözlerim dolacak, ağlamaklı olacağım ama ağlamayacağım! Başkalarının isteği gibi yas tutmayacağım, Atamın istediği gibi “çalışacağım”!..